Bundan tam yaklaşık 97.000 yıl önce
Başka canlılar yaşarmış dünyamızın üzerinde.
İnsanlara çok benzerlermiş o yüzden korsan diyelim onlara
Bedenleri, sesleri, evleri, şehirleri bile hatta
Hisleri de en çok benzermiş insanlarınkine galiba
Öyle ki hayal gücümüzü çalıştırmaya gerek kalmayacak derecede
O kadar benziyorlarmış ki biz en iyisi imsan diyelim onlara.
Yaşadıkları yer ve zaman dünyanın hayatlarından birinde
Sanırım üçüncüsünde
7 kere batmış ya dünya ve doğmuş 8 kere
9 canlıdır dünya ve bizim yaşadığımız hayat sondan bir önce.
97.000 yıl evvel yaşayan imsanlar bir his farkeylemişler
Dünyanın batmasına tam çok az kala, sessizce
Ve aslında bir sır vereyim buymuş sonunu getiren hayatlarının gizlice.
Bu hissi yok etmek için ellerinden geleni yapmışlar ama nafile.
His yok etmiş onları e tabii yok olmuş kendisi de.
İmsan olmazsa his olur muymuş ki?
Ama bir sır vereyim de kimseye söyleme
İmsanlardan bir aklı evvel saklamış bu hissi yerin göbeğine.
Bu his imsandan akıllıymış sanki çıkmazmış yeryüzüne.
Taa ki her sonu gelmeye yakın dünyanın her hayatının
Keyfini çıkarıp dinlenmiş tam merkezinde dev arzın.
İmsan, ifsan, issan, iğsan, ihsan ve sonunda insan hayatları doğmuş sırayla.
Bir yenisi doğuyormuş batan her hayatın ardında.
Bu his zamanla derinde canavar gibi kararmış
Zaten hayatı yok eden karanlık bir yüzü varmış.
Ne zamanda biri korkuyla hatırlasa o en derini
Canavar his fırlarmış yerinden tutmadan hiç nefesini.
Sarsılırmış koca dünya unutup ahiri evveli,
Toplanırmış gökler yere batırmak için güneşi.
Karanlık inince inine, bir ışık hayat doğarmış
Lakin ne var ki sonunda hep karanlık ışığı yoka boyarmış.
Böyle gelmiş böyle gitmiş, neyse ki çok az kalmış
Dedim ya bizim yaşadığımız hayat sondan bir önce yaşanmış.
Sana son bir sır vereyim, beni affet ve iyi dinle
Bu gün uyandırıverdim canavar hissi kalbimde.
Histir eninde sonunda canavar olmasından öte
Karanlık çabuk yayılır güneşin değidiği yerde.
Lakin bir çıkışı vardır hep her masalda hikayede
Hem lakin bu masal değildir, ne bir mit ne de hikaye
Yine de duymak istersen canavarın son nefesini
Koşup inine inesin tutmadan sen nefesini
Karanlıkta aydınlığı bulana kadar derine
Canavar ölsün diyorsan yok başka çare derdine
Canavar his öldü diyelim, görürsün daha beteri
Canavar gitse de sonu gelecek, değildir dünya ebedi.
O his ölsün bu his ölsün derken insan yok olacak
Geriye belki kim bilir sadece hisler kalacak.
Bence sen git rahat uyu, his arşınlasın dünyayı
Ben göğü açarım sana aydınlatsın ay rüyanı.
Sekizinci hayat da batar dünyanın son nefesinde
Sen dokuzuncuyu düşün onun ötesi nerede?
Başka canlılar yaşarmış dünyamızın üzerinde.
İnsanlara çok benzerlermiş o yüzden korsan diyelim onlara
Bedenleri, sesleri, evleri, şehirleri bile hatta
Hisleri de en çok benzermiş insanlarınkine galiba
Öyle ki hayal gücümüzü çalıştırmaya gerek kalmayacak derecede
O kadar benziyorlarmış ki biz en iyisi imsan diyelim onlara.
Yaşadıkları yer ve zaman dünyanın hayatlarından birinde
Sanırım üçüncüsünde
7 kere batmış ya dünya ve doğmuş 8 kere
9 canlıdır dünya ve bizim yaşadığımız hayat sondan bir önce.
97.000 yıl evvel yaşayan imsanlar bir his farkeylemişler
Dünyanın batmasına tam çok az kala, sessizce
Ve aslında bir sır vereyim buymuş sonunu getiren hayatlarının gizlice.
Bu hissi yok etmek için ellerinden geleni yapmışlar ama nafile.
His yok etmiş onları e tabii yok olmuş kendisi de.
İmsan olmazsa his olur muymuş ki?
Ama bir sır vereyim de kimseye söyleme
İmsanlardan bir aklı evvel saklamış bu hissi yerin göbeğine.
Bu his imsandan akıllıymış sanki çıkmazmış yeryüzüne.
Taa ki her sonu gelmeye yakın dünyanın her hayatının
Keyfini çıkarıp dinlenmiş tam merkezinde dev arzın.
İmsan, ifsan, issan, iğsan, ihsan ve sonunda insan hayatları doğmuş sırayla.
Bir yenisi doğuyormuş batan her hayatın ardında.
Bu his zamanla derinde canavar gibi kararmış
Zaten hayatı yok eden karanlık bir yüzü varmış.
Ne zamanda biri korkuyla hatırlasa o en derini
Canavar his fırlarmış yerinden tutmadan hiç nefesini.
Sarsılırmış koca dünya unutup ahiri evveli,
Toplanırmış gökler yere batırmak için güneşi.
Karanlık inince inine, bir ışık hayat doğarmış
Lakin ne var ki sonunda hep karanlık ışığı yoka boyarmış.
Böyle gelmiş böyle gitmiş, neyse ki çok az kalmış
Dedim ya bizim yaşadığımız hayat sondan bir önce yaşanmış.
Sana son bir sır vereyim, beni affet ve iyi dinle
Bu gün uyandırıverdim canavar hissi kalbimde.
Histir eninde sonunda canavar olmasından öte
Karanlık çabuk yayılır güneşin değidiği yerde.
Lakin bir çıkışı vardır hep her masalda hikayede
Hem lakin bu masal değildir, ne bir mit ne de hikaye
Yine de duymak istersen canavarın son nefesini
Koşup inine inesin tutmadan sen nefesini
Karanlıkta aydınlığı bulana kadar derine
Canavar ölsün diyorsan yok başka çare derdine
Canavar his öldü diyelim, görürsün daha beteri
Canavar gitse de sonu gelecek, değildir dünya ebedi.
O his ölsün bu his ölsün derken insan yok olacak
Geriye belki kim bilir sadece hisler kalacak.
Bence sen git rahat uyu, his arşınlasın dünyayı
Ben göğü açarım sana aydınlatsın ay rüyanı.
Sekizinci hayat da batar dünyanın son nefesinde
Sen dokuzuncuyu düşün onun ötesi nerede?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder