Yine aynı his.
durup durup yeniden giriyor bedenime, zihnime bir yerlerden. ilkinden farklı değil ama aynı da değil.
bedenim koca bir kalp atışı sanki
ve tüm eşya çevremde dönüyor.
varlıklar hareket halinde
varoluşun kalp atışının tam göbeğindeyim.
hayat ağacnın köklerine yaslanmış dallarında sallanıyorum rüzgarda uğuldayarak
yine aynı his nereden geldi ilk kez ve niye tekrar ediyor bilemem
hep değil ama hiç olmadığı için şükrediyorum
yazdıkça yokolan bu hissi bırakamıyorum
yazmayı bırakıyorum.
