Halk Eğitim Merkezi

   

Erzurum’da doğdum büyüdüm. İstanbul'a yerleşene dek beni bu şehir besledi. Büyürken bu ıssız ve soğuk şehirde ısınacak hisler hayaller topladım hep tabii. İçimi en ısıtan hayallerimin aynalarından biri ve en buğulusu okuldan sıvışıp gezmeye gittiğimiz sergilerdi. Erzurum’un yegane halka açık, ulaşılabilir merkezinde sanatsal etkinlikler Halk Eğitim Merkezinde olurdu. Eğitimlerini bilmezdim amma sergileri hep aklımda. İnternetin henüz girmediği dünyamızda, televizyonun henüz yetmediği noktalarda sanatsal açlığımızı beslemek kolay değildi. Erzurum doğunun Paris’i. Ki hemen hemen tüm doğu illeri için kullanılır bu deyim. Biz kiiim Paris kim??? Paris’i bilmem ama Erzurum’da bir tek yer bilirim. Bir pencere, beni en büyüleyen içine alan bambaşka diyarlara taşıyan, sanatçıların resimlerinde eridiğim kaybolduğum bir pencere. Kapı değil henüz ama ‘bak bu karlar altında ve gün ışığı ötesinde böyle de bir dünya var’ diyen resimler. ‘bak bu yürüdüğün sokakta, gördüğün insanlarda bir de böyle bir hal var’ diyen fotoğraflar, ilk izlediğim tiyatro gösterileri…

Sevdiğim ressam Haluk Güçlü’nün sürreal kadınları, çocuk tiyatrosunun palyaçoları ile yıkıldı gitti…

Ben daha doğmadan bir fotoğraf sergisi yapmış canım babam. Halk Eğitim Merkezinde. O da Erzurum’un ender sanat severlerinden, var olanın ötesine doğru kanat çırpan ya da çırpınan bir cevher. Zamanla teslim olmuş tabii, çırpınmaya dahi kalmamış nefesi. Maalesef.

Ve Maalesef bugün şehre indiğimde Halk Eğitim Merkezi’ni göremedim. Yıkılmış, boşluğunda modern şehrin en büyük göstergesi! olan otobüsler sergileniyor. Resimlerin fotoğrafların uçuşup yok olduğu alanda otobüsler boylu boyunca uzanıyor.

Yeni sanat makine-art boşluklarda diriliyor.

Boş boş baktım. İçim bile acıyamadı.

Mimari değil kültürel bir sancı içindeyim. Bu merkezin yerinde modern kent meydanı ismiyle betondan devasa bir boşluk yapılıverecek. Sanıyorum bu sancılar her geçen gün derinleşecek.

O kadar burkuldu ki bileğimiz ruhumuz, yüreğimiz burkulamıyor bile artık.

Beyoğlu’nun incisi yok, Erzurum’un Halk Eğitim Merkezi.

Üzgünüm.

Böyle hissedince bazen, semah dönmüyor ruhum.

-Nothing’s gonna change my world-Jai Guru Deva-Om-